Sadaf Farahani's blog

noreply@blogger.com (sadaf) — Thu, 06 Aug 2009 21:00:00 +0000

noreply@blogger.com (sadaf) — Sat, 24 Jan 2009 13:56:00 +0000

آزار حیوانات یک نشانه است

قرار بر این است که وبلاگ‌نویس‌ها به موضوع حیوان آزاری و لزوم فرهنگ‌سازی برای مقابله با آن بپردازند. من تصمیم گرفتم برای آنهایی که فکر می‌کنند انسان‌ها بیشتر از حیوانات حق زندگی دارند و حاضر هم نیستند در دیدگاهشان تجدید‌نظر کنند ‌بنویسم تا شاید با این نگاه که حیوان‌آزاری برای خود انسانها هم زیان‌آور است بیشتر بشود توجه این عده را جلب کرد.

آزار رساندن به حیوانات به عنوان یک رویه از دو حالت خارج نیست یا نشانهء ناهنجاری روانی است یا فرهنگ و تربیت غلط . آن مواردی که ناشی از مشکل فرهنگی و تربیتی است هم خود زمینه‌ساز مشکل روانی می شود. برای رسیدن به چنین نتیجه‌ای نیازی به دانش روانشناسی تخصصی نیست. با یک حساب دو دو تا چهار تا هم می شود به نتیجه رسید کافی است به جای عبارت ٰ آزار رساندن به حیواناتٰ ، ٰمیل به خشونتٰ یا 'ٰآزار رساندن به دیگران' را جایگزین کنید.

مثالی می‌زنم که شاید موضوع را برایتان ملموس‌تر کند. بیجه قاتل سریالی معروف که در اینجا مطلبی درباره‌اش نوشته بودم در جلسهء دادگاه در جواب سوال قاضی دربارهء انگیزه اش برای شروع قتل ها جوابی داد که... (در خانه اگر کس است یک حرف بس است)
بیجه در جواب این سوال گفت : من قبلاً سگ‌ها را می‌کشتم، حدود صد سگ را کشتم بعد به خودم گفتم وقتی کشتن سگ اینهمه لذتبخش است کشتن آدم باید لذت بیشتری داشته باشد.
واضح است که لذت بردن از کشتار سگ ها تنها دلیل بیجه برای قتل نبوده اما اگر فرض بگیریم بیجه به جای کشتن سگ ها از کودکی مهربانی با حیوانات را آموخته بود شاید این داستان طور دیگری رقم می خورد.

دوست دارم کمی هم پراکنده گویی کنم:
1-بلوط، گربه ما، گاهی اوقات در خواب کابوس می بیند و با جیغ زدن از خواب می پرد. شاید گوسفندی که گوشتش امشب زینت سفرهء شماست هم پریشب کابوس چاقوی سلاخی را دیده باشد.
2-چرا باید شادی‌هایمان را با کشتن حیوانات جشن بگیریم؟ می‌شود به میمنت خرید خانهء نو، جشن عروسی و شکرانهء رفع بلا گنجشک ها را به کمی گندم بربام خانه مهمان کرد.
3-حیوانات هم به اندازه آدم ها دردشان می آید.
4-اگر فکر می‌کنیم که حیوانی آلوده است(بدیهی است که هیچ حیوانی به طور مادرزاد آلوده نیست) با لگد زدن تمیز نمی شود.
5-کیبورد کامپیوتر از گربه های ولگرد آلوده‌تر است.
6-توضیح واضحات:بیماری های مشترک انسان با انسان خیلی بیشتر از بیماری های مشترک حیوان با انسان است.
7- حیوانات خانگی اسباب بازی نیستند که وقتی بازی‌مان تمام شد آن‌ها را دور بیندازیم.دنیای یک حیوان خانگی در صاحبش خلاصه می شود.
8-یک پالتوی چرم دارم، سال گذشته که به یک سفر روستایی رفته بودم گوساله ها مدام پالتوام را بو می‌کردند، از رویشان خجالت می‌کشیدم.
9-به قول دکتر اسماعیل کهرم پرنده‌ها در اروپا در میدان‌ها و پارک‌ها از دست مردم خوراکی می‌گیرند در ایران از فاصلهء چندمتری آدم‌ها فرار می‌کنند.
10-در تهران چند طوطی که از قفس فرار کرده اند به باغ سفارت انگلیس پناهنده شده اند در باغ سفیر آلمان هم چند روباه پناهنده زندگی می‌کنند

مادر گرامی برای نوشتن این مطلب مسبب خیر شدند. لطفاً شما هم در این باره بنویسید
.......
لینک این مطلب در بالاترین
صفحهء موضوعات داغ در بالاترین در همین رابطه
دزدی خانم حقوقدان و مترجم در روز روشن

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 22 Jul 2008 21:35:00 +0000

من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش

ابتدا که این به اصطلاح مقالهء پرویز جاهد را در وبلاگ زمانه خواندم فکر کردم به نوشتن نظری بسنده کنم و به سهم ناچیز خودم در انتشار آن سهیم نشوم! اما ظاهراً آدمهای دنباله رو که تا می بینند یک نفر حرفی خلاف نظر جمع زده و فکر می کنند حرف متفاوت هر چه که باشد خوب است و حداقل به درد جلب توجه می خورد هم شروع به تکرار حرفهای این آقای منتقد! کرده اند.

ایشان عنوان کرده اند :" اين عادت ما ايرانی هاست که ضعف های هنرمندان مورد علاقه مان را بعد از مرگ ناديده گرفته و آن را پنهان و لاپوشانی کنيم."

آقای جاهد ! شما به بزرگی خودتان و با فرهنگ فرنگیتان ما فرنگ ندیده ها را ببخشید ! از این به بعد سعی می کنیم این مساله را بپذیریم که فرهنگ ایرانی سرتا پا مایهء ننگ و شرمساری است و از این به بعد هرچه شما فرنگی ها گفتید همان درست است!

اگر احترام گذاشتن به هنرمند و حریم خصوصی اش به خصوص زمانی که تنها از او آثار هنری اش و خاطره ای باقی مانده از نقاط ضعف فرهنگ ایرانی است زنده باد فرهنگ ایرانی.

قبل ازاینکه این مقاله را بنوسید اصلاً با خودتان فکر نکردید که چرا در ایران مردم دربارهء اعتیادشان صحبت نمی کنند ؟ فکر نکردید شاید علت این باشد که اینجا اعتیاد جرم است و معتاد مجرم ؟ نگاه تحقیر آمیز جامعه به معتادین را ندیدید؟ سالهای زیادی نیست که به فرنگستان تشریف برده اید ، به طور طبیعی باید هنوز یادتان باشد که ایران چگونه سرزمینی است !

به این فکر نکردید که خسرو شکیبایی الگوی جوانان و نوجوانان بسیاری بود و علنی نکردن موضوع اعتیاد او عین اخلاق انسانی است ؟ یا شاید انتظار داشتید هنرمندان در مراسم تدفین ایشان میکروفون دست بگیرند و از مردم بخواهند که از سرنوشت خسرو شکیبایی عبرت بگیرند ؟

به این فکر نکردید که فرهنگ سازی (به فرض اینکه کار شما را تلاش غلطی برای فرهنگ سازی بپنداریم) نیاز به هزار و یک زمینه چینی و کارهای زیر بنایی دارد و باید پله پله از لایه های زیرین آن شروع کرد نه اینکه از اعتبار و محبوبیت یک هنرمند برای آزمون و خطا سوء استفاده کنید. که تازه اصلاً مگر فرهنگ سازی در وظایف و تخصص یک منتقد فیلم تعریف شده است؟

اصلاً به چه چیزی فکر می کردید وقتی آن مطلب بی سر و ته را نوشنید ؟ اصلاً به چیزی فکر می کردید؟

مرگ خسرو شکیبایی همزمان شد با نمایش عمومی فیلم "The Dark Knight" با بازی Heath Ledger (ما بیشتر او را با فیلم کوهستان بروکبک می شناسیم) که اعتیاد شدید به هرویین داشت و چند ماه پیش جسدش در آپارتمانش پیدا شد .علت مرگ او زیاده روی تصادفی در مصرف داروهای اعصاب عنوان شد. آقای جاهد ! با در نظر گرفتن تفاوتهای فرهنگی، زرد ترین نشریات دنیا هم با مرگ هیت لجر آنطور که شما با مرگ خسرو شکیبایی برخورد کردید برخورد نکردند . تازه این را هم در نظر بگیرید که هیت لجر هامون یک ملت نبود.

چرا بعضی از دو دین باطل کرده ها اصرار دارند احساس یک ملت را به منطق نداشته شان آلوده کنند؟

اگر شما خیلی نگران "پنهان کاری و رياکاری" هستید چطور است از واکاوی بغض ها و حسرت های فروخوردهء زندگان شروع کنیم ؟

آقای جاهد!نوشتهء شما من را یاد دو دسته از آدمها انداخت ، اول یاد کودکان خردسالی که درجمع بزرگسالان برای جلب توجه وبرای اینکه بزرگتر به نظر برسند یکی از رازهای خانه شان را برملا می کنند ، رازی که برملا شدنش به هیچ دردی نمی خورد و فقط موجب شرمساری پدر و مادری است که آن کودک را پرورش داده اند.

دوم من را به یاد آدمهایی می اندازد که بزرگ ترین افتخارشان رک بودنشان است در حالی که هنوز فرق بین رک بودن و گستاخ بودن را درک نکرده اند.

توصیه می کنم مطلبی که همکارتان معصومه ناصری در وبلاگش نوشته است را بخوانید،برایتان مفید است.شاید در پاسخگویی به شصت نفری که دربارهء مقاله تان نظر داده اند کمکتان کند.

با همهء اینها به یاد داشته باشید این خسرو شکیبایی است که در خاطرهء یک ملت و در تاریخ سینمای یک کشور باقی می ماند و نه کسانی که با سوء استفاده از موقعیت می خواهند از این نمد کلاهی برای خود دست و پا کنند.

به یاد خسرو شکیبایی که وجودش ترجمان عشق و درد یک ملت بود بشنویم :

زخاک من اگر گندم بر آید.... از آن گر نان پزی مستی فزاید

noreply@blogger.com (sadaf) — Sun, 08 Jun 2008 11:15:00 +0000

شگفت آفرینی بالاترین، وبلاگ نویسی آقای پلیس و راشومون* بازی

دوشنبهء هفتهء گذشته یعنی روز قبل از تعطیلات رحلت و غیره که شهر پر از مامورای گشت ارشاد و پلیس ضد شورش و پلیس امنیت اخلاقی و... بود داشتیم با یکی از سلبریتی های وبلاگشهر و مامانش که یه قرار وبلاگی داشتن برمی گشتیم خونه.
چیزی نزدیک به یکساعت طول کشید تا ما توی اون ترافیک نصف میدون آزادی رو دور بزنیم. درحالیکه سلبریتی مذکور روی صندلی عقب توی بغل مامانش خواب بود یه موتورسوار غول پیکر می خواست به زور موتورشو از بین ماشین من و ماشین بغلی رد کنه که دسته فرمون موتورش کشیده شد به ماشین من.همزمان صدای من و خاله ام در اومد :"اوووووی چیکار می کنی؟!! "موتور سواره که ظاهراً حالت عادی نداشت شروع کرد به داد زدن :"چی گفتی؟ با کی بودی؟ با من بودی؟ بزنم شیشه های ماشینتو بیارم پایین؟ حالا خوبه پراید داری پرشیا نداری!" همون موقع رانندهء ماشین عقبی که چند دقیقه قبلش ازش راه گرفته بودم و ظاهراً بهش برخورده بود سرش رو از ماشین در آورد و گفت:"خوشم اومد،خوب بش گفتی!" مردک غول بیابونی هم که دیده بود پشتیبان داره دودستی شیشهء نیمه باز ماشینو که من داشتم تلاش می کردم ببندم چسبیده بود و با همون حالت غیر عادی تهدید آمیزش می گفت: " آینه تو می شکنم شیشهء ابوقراضه اتو می شکنم." من و خاله ام همینطور تو شوک فقط تماشا می کردیم. خیالش که راحت شد که ما حسابی ترسیدیم همینطور که از بین ماشینا راه باز می کرد که بره به تهدید کردن و فحش دادن که یادم نیست چی بود ادامه می داد.موتورش هم شماره نداشت که به نیروی انتظامی بدم که پوزخند تحویلم بدن.
بخش آزار دهنده تر ماجرا عکس العمل مردان غیوری بود که با لذت تمام سرشون رو از پنجرهء ماشین هاشون در آورده بودن با جدیت پیگیر ماجرا بودن و احتمالاً دعا می کردن تا آخر قصه راه باز نشه و بتونن شکسته شدن احتمالی شیشهء ماشین منو ببینن

چند دقیقه ای تو شوک بودم ،نمی تونستم چیزی بگم ،فقط با خودم فکر می کردم چی می شد زور بازویی داشتم که می تونستم شخصاً از خجالت موتور سواره و رانندهء ماشین عقبی و تک تک تماشاچیان محترم در بیام.

چند دقیقه بعد که چند متری جلوتر رفته بودیم چشمم افتاد به یه مامور راهنمایی رانندگی، با اینکه می دونستم این ماجرا چندان ربطی به اون بنده خدا نداره صداش کردم چون گزینهء دیگه ای نداشتم یا شاید به این دلیل بود که به صبر و ادب مامورهای راهنمایی رانندگی اطمینان داشتم ............ برای پی بردن هرچه بیشتر به معجزهء اینترنت و سایت بالاترین ادامهء ماجرا رو در وبلاگ آقای پلیس بخونید و دوباره برگردید اینجا
.
.
.
انصافاً این آقای پلیس امانتدار خوبی برای حرفهای من بوده و همه رو همونطور که گفته بودم عنوان کرده تا جایی که وقتی دو سه روز پیش داشتم یه نگاه سرسری به سایت بالاترین می انداختم به محض اینکه چشمم افتاد به لینکی که به این وبلاگ داده بودن متوجه شدم که این حرفهای منه!
این هم پست بعدی آقای پلیس که به اندازهء من از کوچیک بودن دنیا شگفت زده شده

* راشومون اسم فیلمی از آکیرا کوروساوا ست که در اون یه ماجرا از زبان چند نفر به طرق مختلف روایت میشه

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 15 Jan 2008 11:05:00 +0000

آیا بیجه عضو پژاک بود؟

تعدادی از سایت های عضو ائتلاف "مجمع المتوهمین" روزهای اخیر تصویری از اعدام بیجه منتشر کرده اند و آن را به اعدام یک عضو گروه پژاک نسبت داده اند و کلی هم داستان برای این عکس بافته اند (واقعاً با وجود چنین استعدادهایی چرا سینمای ایران باید با مشکل فیلمنامه روبرو باشد؟) تصویری از عکس و داستان

از آنجایی که من از فردای روز دستگیری بیجه تا روز اعدام در تمام مراحل سیر این پرونده اعم از تحقیقات و دادگاه و... حضور داشتم (البته تا آنجایی که به یک عکاس اجازهء حضور داده می شد) باید عرض کنم که این ماجرای پیراهن خونین ربطی به شکنجه در زندان ندارد،هرچند که طبق قانون، قبل از اعدام، مجازات حد(شلاق) اجرا شد اما مضروب شدن بیجه از ناحیه کتف و خونی که در عکس مشاهده می کنید دلیل دیگری دارد.لحظاتی قبل از آویخته شدن طناب دار به گردن بیجه، برادر نوجوان یکی از مقتولین با چاقو به بیجه حمله کرد که سریعاً توسط مامورین مهار شد.این هم عکس پسرک ضارب (جهت حفظ آبرو، چهرهء پسرک ماسکه شده است)
توضیح غلط سایتهای مذکور این تصور را برای بیننده به وجود می آورد که شخص اعدامی با برانکار به محل آورده شده و ... در حالیکه این عکس مربوط به بعد از اعدام است و برانکار جهت انتقال جسد آورده شده.

حالا که حرف از بیجه شد دلم نمی آید این را نگویم که بیجه نابغه ای بود که تباه شد.تمام بازجوهایش به نبوغ او اعتراف می کردند نمی خواهم از یک قاتل قدیس بسازم اما بیجه از آن دسته آدمهایی بود که ذاتاً سوپر استار هستند.بعضی از این آدمها "فردی مرکوری" از آب در می آیند بعضی ها هم بیجه. از یک نابغهء همجنسگرا که درکوره پزخانه های پاکدشت رشد کند چه انتظار دیگری می توان داشت؟
گاهی آدم فکر می کند چطور لئون مثل آب خوردن آدم می کشد بعد گلدانش را آب می دهد،برای ماتیلدا از جان میگذرد و به اصول اخلاقی خودش پایبند است و گاهی آدم فکر می کند فیلمها را از روی آدمها می سازند یا آدمها شبیه فیلمها می شوند؟
پدر یکی از مقتولین در جلسه ای که قالیباف برای دلجویی از خانواده های داغدار ترتیب داده بود می گفت زمانی که از شهرستان به دنبال کار به آجرپزی "عاج" آمدیم بیجه به من گفت اینجا جای امنی نیست ،اینجا پسربچه ها گم می شوند و هرگز برنمی گردند،زن و بچه ات را از اینجا ببر.
قاتلی به این جنتلمنی سراغ دارید؟

ناگفته های بسیاری دربارهء بیجه هست که روزی خواهم نوشت

پی نوشت:به استثنای عکس منتشر شده در پیک نت سایر عکسها متعلق به خودم است.

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 26 Dec 2006 13:32:00 +0000

بازی یلدایی

نیما نیلیان عزیز منو به بازی یلدایی دعوت کرده ،هرچند که وقتی آدم با اسم واقعی خودش وبلاگ می نویسه خود سانسوری می کنه اما سعی می کنم تا حد ممکن در مورد خودم افشاگری کنم:
الف) قریب به چهار ساله که به صورت ناپیوسته به وسیلهء دوست روانکاوم روانکاوی میشم (این اعتراف مثلاً جهت فرهنگسازی بود)
ب) به مدت شش ماه بدون گواهینامه رانندگی کردم و بار اولی که با ماشین به دانشگاه رفتم به خیال خودم ماشین رو توی کوچهء باریک کنار دانشگاه پارک کردم و زنگ زدم به دو تا از دوستام که بیان ببینن چه خوب پارک کردم.توی این فاصله تا دوستام برسن یه راننده ای که به زحمت تلاش می کرد ماشینش رو از عرض کم کوچه رد کنه سرشو آورد بیرون و داد زد:کی به تو گواهینامه داده؟ منم با افتخار جواب دادم :هیچکی! وقتی دوستام رسیدن خیلی جدی ازم سووال کردن که چرا ماشین رو وسط کوچه نگه داشتم!
ج) با وجود اینکه طرفدار احقاق حقوق زنان هستم ترجیح میدم با زنها کار نکنم،به خصوص توی پروژه های فیلم!
د)کلاس دوم راهنمایی که بودم تصمیم گرفتم به جای انشائی که موضوعش آزاد بود نقد فیلم بچه های خیابان روکه اتفاقاً باعث شده بود تصمیم بگیرم فیلمساز بشم بنویسم.اعتراف می کنم که هفتاد درصد نقد فیلم رو از نقدی که چیستا یثربی تو مجلهء سروش برای این فیلم نوشته بود دزدیدم .در همان دوران بریده هایی از این نامهء سید علی صالحی که آخرش میگه"حال همهء ما خوب است اما تو باور مکن" هم زیاد سر از انشاهای من در می آورد،البته اون موقع فکر می کردم از مسعود بهنود دزدی می کنم چون این نامه رو توی نوار کانال دو مسعود بهنود شنیده بودم.
ه) کلاس سوم دبستان که بودم دوستی داشتم که خواهرش یکسال از ما کوچیکتر بود و توی همون مدرسه درس می خوند.قرار بود کلاس دومی ها رو ببرند گردش علمی و رضایتنامهء والدین رو می خواستند و خواهر دوستم نتونسته بود رضایتنامه از مادرش بگیره.من که کلاس خط نستعلیق می رفتم و خطم مثل خط بزرگترها بود براش یه رضایتنامه نوشتم و فرستادمش گردش علمی!(ببخشید که شیرینکاری های دوران مدرسهء من اینقدر بچه مثبتانه است،تقصیر مادر گرامیه که منو پاستوریزه بار آورد)

من این افراد رو دعوت به بازی می کنم: مامان من و راوی بقیه ، پیام ، کیا بهادری ، زن روزنامه نگار ، امیر علی قاسمی ،بقیه رو هم دعوت می کنم به شنیدن ترانه ای از فیلم بچه های خیابان

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 28 Nov 2006 20:17:00 +0000

فعلاً این روزها بخارهای یه فیلمنامهء تازه دارن تو سرم جمع میشن که شاید کم کم تبدیل به یه ابر بشه و تو این مدت خودم رو با عکس گرفتن از این پرنسسی که عکسش رو این کنار می بینید سرگرم کردم.عکسهاش رو گاهی اینجا آپلود می کنم

این سایت موسیقی منحصر به فرد روهم از دست ندید

noreply@blogger.com (sadaf) — Thu, 16 Nov 2006 21:32:00 +0000

حتماً تا حالا زیاد برایتان پیش آمده که ببینید یا بشنوید که شخصی حیوان غیر معمولی را در خانه اش به عنوان حیوان خانگی نگهداری می کند.مثلاً حتی ممکن است از شیر نر تیپی هدرن(بازیگر فیلم پرندگان هیچکاک) هم خیلی تعجب نکنید اما مطمئنم این یکی را برای اولین بار نوبر می کنید

noreply@blogger.com (sadaf) — Fri, 10 Nov 2006 15:19:00 +0000

ای کاش زندگی

مثل" کافه کنج" بود

:می شد کرکره اش را پایین کشید گاهی و نوشت

"به علت تعمیرات تا اطلاع ثانوی تعطیل است"

noreply@blogger.com (sadaf) — Wed, 08 Nov 2006 00:35:00 +0000

خبر جدید اینکه بالاخره پس تولید فیلم صفر و یک که حالا به غریبه تغییر نام داده(ترجمهء فارسی فیلم کمی فیلمفارسی است قبول دارم) تمام شد با کلی داستان و مشکل مثل اغلب فیلمها

این روزها حوصله چندانی ندارم اما اگر دل و دماغی باشد چند دقیقه ای از پشت صحنهء فیلم را روی وبلاگ می گذارم.

دیگر اینکه در راستای طرح اکرام سری به اینجا بزنید و اگر توانایی نگهداری از یک حیوان خانگی را دارید به جای خرید حیوانی که احتمالاً به خاطر نژاد شیک و پرطرفدارش روی دست کسی نخواهد ماند یکی از حیواناتی را که به مراقبت شما نیاز دارند به خانه بیاورید.و اگر هم بچه گربه یا هر حیوان دیگری پیدا کردید که به مراقبت احتیاج داشت و شما قادر به نگهداری آن نبودید می توانید در سایت انجمن اعلام کنید. ضمناً این مطلب رو هم توصیه می کنم حتماً مطالعه کنید تا مبادا از سر لطف بلایی که بر سر بچه گربهء من آمده بود تکرار کنید

خب گاهی اوقات پیش می آید آدم مطالبی را که به موضوع وبلاگش ربطی ندارد بنویسد

آنهایی که صدای کریس نورمن را نشنیده اند یکی از لذتهای بزرگ زندگی را از دست داده اند! اگر خمار بقیه اش هستید یک نگاهی به آن ویدیو در پست قبل بیندازید.اگر باز هم کفایت نکرد بگویید،لینک چند آهنگ دیگر را هم فقط به مشتاقان جدی می دهم

noreply@blogger.com (sadaf) — Sun, 15 Oct 2006 14:35:00 +0000

If You Think You Know How To Love Me

فعلاً با ویدیو بلاگ ادامه میدم ببینم چی میشه! حوصلهء مزخرف نوشتن ندارم.

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 26 Sep 2006 14:44:00 +0000

I'm back home again after few weeks trip to Germany for post production of my film.It was quite successful trip.ZDF commissioner liked my film and after sound designing and colorcorrection those are under progress now the film will be broadcasted on ZDF.

Few years ago one of my friends said something that is totally right.He said: When a man is working he doesn't talk and when he is talking he doesn't work.
I'm not a man but I'm working these days ,that's why this blog is not active.

noreply@blogger.com (sadaf) — Fri, 14 Jul 2006 19:33:00 +0000

یه چیزی می خواستم از یه کتاب که امروز خوندم رو بنویسم که مربوط به اوضاع این روزهای مملکت و دنیا می شد که پشیمون شدم.خودتون برید کتاب شب مادر نوشتهء کورت ونه گات رو بخونید.

یه چیزی که داره اذیتم می کنه این روزها اینه که یه عده آدم از نسل همونهایی که انقلاب کردن دوباره نشستن دارن یه برنامهء جدید میریزن برای ما.من نمی دونم چرا یه عده از آدمها اصلاً خجالت نمی کشن؟

یه زمانی برای عکاسی رفته بودم یه برنامه ای مربوط به تحکیم وحدتی ها تو حسینیهء ارشاد.یه آقایی که زیادی حوصلهء حرف زدن داشت شروع کرد به حرف زدن با من و آخرش بدون اینکه من حرف خاصی زده باشم گفت ما شرمندهء نسل شما هستیم به خاطر اشتباهی که زمان انقلاب کردیم.دلم می خواست بقیهء همنسلهای این آقا هم این احساس شرمندگی رو داشتن.همین

بشنوید

noreply@blogger.com (sadaf) — Wed, 05 Jul 2006 09:25:00 +0000

فیلمبرداری فیلم صفر و یک تقریباً تموم شد .هشت روز فیلمبرداری تو کویر لوت با یک تیم چند ملیتی (ایرانی-آلمانی-افغان) واقعاً تجربهء جالبی بود.جدای از اینکه نتیجهء کار چطور شده این تجربه بهترین تجربهء فیلمسازیم بود هرچند که شاید سخت ترینش هم بود. اما مهمترین مساله ای که تولید این فیلم رو برام با بقیهء فیلمهام و فیلمهای دیگران که سر صحنهء کارشون بودم متمایز می کنه اینه که فیلمبردار و صدابردار دیگه اینجا صرفاً تکنسین منفعل نبودن و واقعاً حضورشون در ساخته شدن فیلم فعال بود

توی اون صحنه ای که عکسش رو بالا می بینید دوتا سرباز یکی دوتا پلان بازی داشتن .دوستان سربازمون اونقدر گیج بازی در آوردن که فیلمبردارم برگشت گفت:می دونی دیگه اصلاً نگران نیستم که ایران بمب اتمی بسازه.اصلاً بگذار بسازه،هیچ اتفاقی نمیفته!

این هم عکس یادگاری روز آخر فیلمبرداری

عوامل تولید:

فیلمنامه نویس و کارگردان:صدف فراهانی، فیلمبردار:مارکو آرمبورست،صدابردار:سیلویو ناومن، دستیار کارگردان و مدیر تولید:صدف احمدی،منشی صحنه:آزاده ابریشمی، بازیگران: هارالد وایس،فرشاد حیدری،ستاره سماوی ،تهیه کننده: دانشگاه کنراد ولف و دانشگاه سوره.

توضیح:عوامل پس تولید هنوز قطعی نیستند

........

من یک خائن وطن فروشم

دوستی(دوست سابق البته) برای این پست کامنتی گذاشته بود و خواهر مادر فیلمبردارم رو مورد عنایت قرار داده بود و من مجبور شدم کامنتش رو پاک کنم و بعد که خواستم براش توضیح بدم که وبلاگ من جای اهانت به افراد نیست من رو به وطن فروش بودن متهم کرد و معتقد بود که چون برای خارجی ها کار می کنم مجیزشون رو می گم و فرقی با آخوندها ندارم و غیره و ذلک!

دوست سابق عزیز

بله من وطن فروشم به دلیل اینکه با هر آدمی به صرف هموطن بودن در یک جبهه قرار نمی گیرم.من وطن فروشم چون به آدمها به خاطر شخصیت خودشان احترام می گذارم نه فقط به دلیل ملیت یا شغل یا لباس.من اتفاقاً اصلاً ناراحت نمی شم اگر به من بگویی با آخوندها فرقی ندارم چون من مثل شما چشمهایم را نمی بندم و راجع به یک گروه از آدمها یکسان قضاوت نمی کنم. من وطن فروشم چون مثل شما رگ گردنم بیرون نمی زند و داد و قال نمی کنم که من وطن پرستم.من خائنم چون از بیگانه پول میگیرم تا فیلمم را برای خودم و برای کشورم بسازم. من خائنم چون فیلم می سازم و مقاله می نویسم و عکس می گیرم تا در حد بضاعتم کشورم رو از نقطه نظر یک ایرانی به دنیا معرفی کنم .من خائنم چون سال گذشته در سخنرانیم در سئول گفتم که می نویسم و تلاش می کنم که به جای تصویر رسانه های غربی تصویر واقعی به مردم دنیا نشان بدهم و بعد مجبور شدم ساعتها به خبرنگارها راجع به این تصویر واقعی جواب پس بدهم.من خائنم چون تمام مدت این سه چهار هفته مجبور بودم مثل بقیه دوستان ایرانیم از خجالت سرخ بشوم و لبخند بزنم وحماقت و بی مسئوولیتی عدهء زیادی از هموطنان عزیزم را به یک نوعی لاپوشانی کنم که مبادا تصویر وطنم بیشتر از این خراب بشود

بله دوست سابق عزیز

وطن فروشی پیشه ء من است و با افتخار تمام به کارم ادامه خواهم داد شما هم می توانید با توهین به افراد و پاسداشت فرهنگ ایرانی و فحش های هرزگیت به حس وطن پرستیت افتخار کنی!

از خوانندگان این وبلاگ هم عذر می خواهم اما احساس کردم وظیفه دارم وطن فروشیم را پیشاپیش اعلام کنم تا مبادا دوستان وطن پرست بعدها از اینکه خوانندهء این وبلاگ بوده اند احساس ناراحتی کنند

noreply@blogger.com (sadaf) — Fri, 02 Jun 2006 19:40:00 +0000

پروژهء مشترک فیلمسازی دانشگاه سوره و کنراد ولف برلین

بالاخره بعد از ماه ها خبر پروژه مشترک فیلمسازی ما با دانشگاه کنراد ولف برلین منتشر شد.قرار بود که تا بعد از اتمام پروژه خبری به مطبوعات راه پیدا نکنه.اما حالا که خودشون اعلام کردن و دیروز هم بانی فیلم خبر رو چاپ کرده من هم لینکش رو میدم.من خودم بانی فیلم رو ندیدم اما دوستان گفتن چند تا اشتباه داشته از جمله اینکه اسم من رو صدف تهرانی عنوان کرده و بعد از عمری فراهانی بودن به تهرانی شدن مفتخرم کرده!و نوشته که فیلم من داستانیه در حالیکه کار من مستند داستانیه و فیلم رضا شیخلانی که داستانی هست رو مستند داستانی عنوان کرده .ضمن اینکه با پروفسور کلاوس استانیک که در راُس گروه آلمانی این پروژه است خودمونی شده و به اسم پروفسور کلاوس معرفیش کرده.اضافه کنم که در خبر ایرا نیوز هم متاُسفانه اسمی از دکتر احمد الستی که نقش مهمی در به نتیجه رسیدن این پروژه داشت برده نشده

پ.ن:فیلمها پانزده دقیقه ای هستند نه پنج دقیقه که در ایرانیوز درج شده

noreply@blogger.com (sadaf) — Wed, 24 May 2006 20:54:00 +0000

Paradoxical sight of my birthday

My Birthday (May 24th) is a national anniversary in Iran because of recapturing Khorramshahr in Iran-Iraq war.I was always happy that I was born in such a blessed day and I never looked at it from the other side.Today in my 24th birthday I recognized that it's "Martyr's Day" in Iraq.

!No,I'm not gonna write about this and this

.There are still somethings that make us feel better

.........................

امروز متوجه شدم که روز تولدم یعنی سوم خرداد برخلاف اینکه در کشور خودمون همراه با جشن و خاطرهء خوش بازپسگیری خرمشهره در عراق به علت تلفات بالای ارتش روز شهدا نامیده شده !

noreply@blogger.com (sadaf) — Wed, 17 May 2006 15:29:00 +0000

Listen to Yumeji theme , soundtrack of In the mood for love

می نویسم که یادم باشد

پیش تولید صفر و یک شروع شده با یک دنیا بلا تکلیفی و اضطراب

یک ماه مانده تا شروع فیلمبرداری و هنوز بازیگر انتخاب نکرده ام

بازار زیرآب زنی داغ است

هوا گرم است و کولر هم هنوز راه نیفتاده

noreply@blogger.com (sadaf) — Sun, 07 May 2006 21:09:00 +0000

این لیدی پیاز امشب تو اتاق من به دنیا اومده و ممکنه اگر تواناییش رو داشته باشه یه

انیمیشن خیلی کوتاه هم برام بازی کنه

..................

Lady Piaz (Piaz means onion) who was born tonight in my room may acts in a very short stop motion.

Don't worry, Be happy

noreply@blogger.com (sadaf) — Thu, 04 May 2006 16:59:00 +0000

گفتی می آیم و

نیامدی

می گویی نمی آیم

پس به انتظارت می نشینم

درست شناخته ام تو را؟

اتو مو ساکانوئه

.....

You say I will come

And you do not come

Now you say I will not come

So I shall expect you

Have I learned to understand you?

Lady Otomo Sakanoe

noreply@blogger.com (sadaf) — Wed, 03 May 2006 22:48:00 +0000

Umihozuki

noreply@blogger.com (sadaf) — Tue, 02 May 2006 10:29:00 +0000

!We are all fine
It seems we are going to be more isolated
DHL website :Due to unforeseen circumstances, DHL Express is unable to provide International Document Service to Iran at this time. Effective immediately, this service has been temporarily suspended until further notice
.Thanks to those who can't understand meaning of policy

noreply@blogger.com (sadaf) — Sun, 30 Apr 2006 21:14:00 +0000

و خدا اسب حضرت عباس را آفرید

noreply@blogger.com (sadaf) — Sat, 29 Apr 2006 18:11:00 +0000

کافه تیتر
زمانی که من روزنامهء هموطن کار می کردم خانومی تو سرویس اجتماعی روزنامه قلم میزد که تو ذهن من کلی سمبل استقلال و قدرت یه زن بود و کلی از بودنش در اونجا خوشحال بودم.حالا اون خانوم با شوهرش که اون هم روزنامه نگاره یه کافه برای ژورنالیستها راه انداختن که البته ورودش برای عموم آزاده.من خودم هنوز نرفتم چون تازه خبردار شدم اما حتماً یکی از همین روزا یه سر میزنم نه فقط برای اینکه معتاد به کافه رفتنم بلکه برای دیدن بیتا صالحی عزیز در شغل جدیدش خواهم رفت

One of my ex-colleagues who was symbol of a powerful and independent woman for me has opened a cafe(with her husband who is a journalist too) for journalists in Tehran.

noreply@blogger.com (sadaf) — Thu, 27 Apr 2006 19:50:00 +0000

فردا جمعه هشتم اردیبهشت تیم ملی فوتبال زنان ایران با تیم منتخب برلین در زمین چمن ورزشگاه آرارات بازی داره.در واقع این بازی دوستانه بخشی از یه فیلم مستنده به کارگردانی آیت نجفی و دیوید آسمن و من هم تصویر بردار بخشهایی از فیلم از جمله بازی فردا هستم.برخلاف همیشه اینبار فقط ورود خانمها به استادیوم آزاده! ساعت بازی چهار بعد از ظهر هست ضمن اینکه شنبه هم یه بازی دیگه برگزار میشه.عکس روبرو به اضافهء این یکی هم عکس مارلین, یکی از شخصیتهای محوری فیلمه که امروز داشت به همراه بقیهء بچه های تیم برلین با لباس تیم ایران در ورزشگاه آرارات تمرین می کرد.

Marlene ,one of the Berlin soccer team players, acts as leading character of a documentary film about women's soccer in Iran and Germany .The film is directing by Ayat Najafi and David Assman and I am one of it's camera men /women?!

Berlin women team exercising with Islamic veil in Ararat stadium in Tehran

noreply@blogger.com (sadaf) — Sun, 23 Apr 2006 21:54:00 +0000

امشب برنامهء نمایش اسلایدهای 19 عکاس در خانه هنرمندان برگزار شد که صرفنظر از بعضی کارها ، مجموعه های خوبی از عکسها به نمایش گذاشته شد. اما نکتهء مهمی که اگر نگم خفه میشم اینه که به جز پیمان هوشمند زاده و تا حدودی آرش حنایی بقیهء عکاسها استفادهء درستی از امکاناتی که این اسلاید شو به عنوان نوعی
Mixed Media
بهشون میداد نکرده بودن و برخوردشون با این شکل از رسانه درست مثل برخورد فیلمسازهای سالهای اول اختراع سینما بود که از تئاتری که جلوی دوربین اجرا میشد فیلمبرداری می کردن بدون اینکه از پتانسیل های بالقوهء این رسانهء جدید استفاده کنن

.....خسته ام وگرنه بیشتر توضیح میدادم

امیدوارم روزی برسه که از این پیلهء بی خبری بیرون بیایم و بتونیم هنر کشورمون رو همگام با دنیا پیش ببریم